de tuin der onschuldigen

"Ik ben de enige die echt van haar houdt. Denk ik.
Zeg ik nooit. Hoe zou ik meer van haar kunnen houden dan mama die haar heeft gebaard, dan Judith die haar altijd heeft beschermd?
Ik hou zoveel van haar dat ik haar niet wil beschermen.
Ik was nergens bang voor omdat zij zo angstig was. Ik durfde alles omdat zij niets durfde. Ik was groot en sterk omdat zij zo klein was. Ik wou haar tonen dat je niet bang hoefde te zijn, dat er niets kon gebeuren waar je bang voor hoefde te zijn."

En zo, dames en heren, observeert Kristien Hemmerechts accuraat en correct complementariteit in een gezin. En daar heeft zij geen vijf jaar voor moeten studeren. Ik ben jaloers.

|