Eurosong voorronde 4
Dana toonde haar feestelijkheid door zich in een blauw gedecolleteerd glittertopje te hullen. Mijn bloed begon meteen te koken. Bart Peeters sprak tot twee maal toe het "Nina De Man" gepatenteerde "respect" uit. En toen later op de avond Serge Simonart zijn t-shirt stukscheurde, werd ik al helemaal onwel. Straks begon André Vermeulen ook nog! Iemand moet dringend die sterke drank uit de kleedkamers van de jury weghalen. Over die Serge gesproken, iemand had duidelijk valium in zijn champagne verstopt. Zelfs Bart Peeters had ik vandaag nog eerder op onvrede betrapt dan hij.
Eva had een stijlvolle avondjurk aangetrokken (met bijpassende halsband, voor als ze uit wandelen gaat met haar baasje), maar gedroeg zich op het podium alsof ze haar oude jeansbroek aanhad. Meisje toch! Een avondjurk houdt in dat je je als een dame gedraagt, ok. Of je nu een
meisje of een vrouw wil zijn, met zo'n jurk ben je een vrouw! Willen of niet. Het liedje had een verschrikkelijke intro, maar een heel catchy, typisch Eurosong, refrein. Ik herinnerde me meteen een tiental gelijkaardige, succesvolle, liedjes.
Helaas moet ik nu, na het hele programma gezien te hebben (en de spanning van het strippen), zeggen dat ik me het liedje niet meer herinner.

De stylist van de drie dames van
Sodapop had alle registers opengetrokken. Schapenvellen bodywarmers, hippe nektapijten, het was er allemaal!
Dimi zat kwijlend in zijn sofa, ik wil het wedden. Toen de dames echter de hetero begonnen uit te hangen door hun strippende danseressen te "verleiden" werd ik effe onwel. Ik hou niet van hypocriete jeanetten. Stripacts zijn trouwens ook al zo oud als de straat. Bucks Fizz deed het al in 1981 en in Kroatië is het ook al jarenlang een traditie dat de achtergronddanseresjes kleren uitspelen. Niet origineel, girls. Wat de tekst betreft, weer sloeg Marcel Vanthilt de nagel op de kop door de trutten proficiat te wensen met een volledig gepikte tekst. Time to party. Yes sir.
Amaryllis wou aantonen dat Alzheimer fun is. Of nee, zo stond het niet in de perstekst. Ze bracht het "andere" Nederlandstalige lied. Geeuw. Zij en nog achthonderd mensen. Ik ben allergisch aan liedjes met het woord "god" in, maar ik wil best aanvaarden dat dat een persoonlijk tekort is van mij. Hoogstwaarschijnlijk heeft dit me ook beïnvloed in mijn mening over het nummer. Muzikaal zat het liedje goed in elkaar en Amaryllis heeft ook een goeie stem, maar het liedje was saai. Stef Bos-saai. Sorry voor zijn fans, maar ik krijg het verschrikkelijk op mijn heupen van die vent. En dus ook een beetje van Amaryllis. Ze kan zich troosten met de woorden dat Serge het "gevoelig" vond (kan iemand zijn psychiater bellen?) en dat Andre erdoor "geraakt" was.
Peter Elkins had twee jaar geleden een prachtig liedje gebracht op Eurosong en zou dit dit jaar es overdoen. Niet dus. Het liefje vond het geslaagd, ik vond het eerder saai. Toen Dana zich outte als fan, was zijn lot al helemaal bezegeld. De Engelse uitspraak van Peter liet een beetje te wensen over... als je een lied brengt dat "cry love" heet, mag je hopen dat die "love" ook wel juist kan uitgesproken worden. Het is dus niet "luf" maar "love". Mijn excuses voor het bovenkomen van mijn Nina De Man-kant. Ik muggenzift, ik weet het. Iemand moet het doen gezien Serge vandaag aan het Bart Peeters-syndroom leed!
Verder viel me vooral op dat de achtergrondzangeres hier echt wel een eigen, frontlady, carrière verdient. Wat een vrouw! Wat een stem!
.jpg)
En om in diezelfde trant door te gaan... Natalia. Zucht. Mijn favoriet uit Idool, dat kontje, die streepjesblouse, die energie!... Helaas blunderde ze al meteen door te verklaren dat ze helemaal
niets met eurosong heeft, ze had "in heel haar leven nog maar vier keer gekeken". Ja, Mevrouw Druyts, wat doet u daar dan?? Een dergelijke uitspraak valt zeker bij de collectieve
Eurosongfanaten in het verkeerde keelgat (vergeet die stemmen al maar) en al zeker bij André Vermeulen... Die toonde zich direct van zijn bitchy kant door het jurkje van Natalia af te breken: "niet stijlvol". Terwijl de SM look van Roxane vorige week wel OK was. Inderdaad, er waren wat teveel tierlantijntjes aan La Druyts' jurkje en misschien was het niet altijd even flatterend, maar om Andréana daarom zijn klauwen te zien uitslaan... Miauw.
Het liedje... goh... het was niet slecht. Het was het enige liedje dat ik direct begon mee te neuriën. Maar het was ook niet super. And drop het attitude sweetie, this is Eurovision ... it's sacred!
Yo yo yo motherfuckas!!! The Brovas of
X-elementz are in da house! Hun choreograaf vergeleek ze met "Le Feux et L'eau" (duidelijk even vergeten dat mijn artiestennaam "
le vent" is) en de heren hadden hun skatewinkel overvallen of uitgekocht. Whichever is cooler. Ze hadden alles aan en alles door elkaar. Het liedje was catchy, maar had af en toe Eurosong For Kids allures. "I ain't takin yo' shit no mo'" zeiden de heren bijzonder eloquent. Ik verwachtte eerlijk gezegd dat ze Dana met "yo bitch" zouden begroeten. Grote teleurstelling toen dit niet gebeurde. Niemand van de jury merkte trouwens op dat de heren niet altijd even zuiver zongen, misschien bang voor hun gangsta uitstraling? Gelukkig heeft
Merlina hier geen angst voor en zei ze dat ik het moest noteren! (Toch voorzichtig zijn op weg naar stage morgen, eh schattie).

En toen was daar
Barbara, bezielster van de gelijknamige Barbara Dex award. Dit is de trofee die elk jaar in eurosongland wordt uitgereikt aan de slechtstgeklede zanger(es). Barbara droeg de multiculturaliteit hoog in het vaandel en bracht een stel Afrikaanse mama's, Kaapverdische Djembés en een cowboy-gehoette Hollander mee. Barbara had een boodschap voor de wereld, en daar krijg ik meteen de kriebels van. Ze kreeg echter het meeste aantal punten van de jury en ook Papa Pigleta en Merlina zijn fan. Piglet zelf weet het nog niet. Het was een beetje te geforceerd voor mij. Maar goed. We zullen zien.