Robert Long

Robert Long is altijd al een icoon geweest ten huize Piglina's Ouders. Zowel Papiglet als Mapiglet waren grote fans, maar bij Mapiglet had hij een streepje voor. Ik vermoed dat ze een beetje verliefd op hem was, iets wat mijn moeder wel met meer homo's had (zie ook Jos Brink), maar daar ga ik niet te diep over nadenken.
Tien voor Taal "was toch niet meer zo goed" toen Robert er mee ophield en de eerste CD's die mijn ouders kochten, waren er van hem.
Wat ik me vooral herinner is het oude, toen al kapot gespeelde, cassetje ("Achter de Horizon" uit 1986) dat mijn ouders hadden. Die cassette zat in de autoradio, en speelde altijd op weg naar Delhaize op woensdagmiddag.
Ik kende de teksten allemaal uit het hoofd, nu nog vermoed ik.

Ik kan het beeld dat ik nu van mijn ouders heb moeilijk verzoenen met dat van twee jonge mensen, fan van Robert Long -met een gigantische afro- die als mondige jeanet de kerk en de maatschappij op de korrel neemt. Mijn ouders waren cool.
Allez. In sommige middens dan toch.

Maar nu heb ik net gehoord dat Robert Long gestorven is. Mijn ma zal ontroostbaar zijn. En ik ben er stil van geworden.
Een prachtig stukje als afsluiter. Afkomstig van dat befaamde cassetje, en ik ben het nooit vergeten:

Het maakt me niet uit als ik dood ben gegaan
of er een kruis of een steen komt te staan
en of ze achter me aan naar het graf zullen sjouwen
Maar als je een steen nodig vindt
en als je een grafschrift verzint
zoek dan een tekst die men altijd graag leest
van dat de tijd alle wonden geneest
Of dat ik altijd op zoek ben geweest
maar een zin die moet je onthouden
zet alsjeblieft op mijn steen
iemand in elk geval één
heeft er van hem gehouden
(Robert Long/Grafschrift)

|