Lucy

Ik heb een nieuwe grote liefde.
In de auto dan toch.
Ze heet Lucy en ze hangt af en toe aan de ruit van mijn chickmobile. Als ik op huisbezoek moet, of als de schattie en ik de nerd afgeven geocachen, leidt ze ons zonder problemen waar we moeten zijn. Ze berekent alternatieven, vermijdt obstakels en... ze wordt nooit boos op ons. Ook niet als we haar negeren. Dat is verfrissend, na ontelbare kaartlezer/autorijder ruzies in het Piglina huishouden.
Wanneer ik vroeger op huisbezoek ging, haalde ik eerst de wegbeschrijving van routenet. Als ik geluk had, wist routenet waar de straat ergens lag, maar daar kon je niet vanuit gaan. Daarom kopieerde ik ook altijd een blaadje van de Grote Stratenatlas op het werk en markeerde mijn route naar de bestemming in fluo. Soms met pijltjes. En met nota's. Tot slot had ik ook mijn kleine stratenatlas mee en vertrok ik een kwartier te vroeg.
Meestal was ik te laat op mijn huisbezoek.
Zweterig ook, van mij op te jagen en verkeerd te rijden.
Op van de zenuwen en bijzonder lastig.
Maar altijd empathisch! Ah ja, dat is mijn werk. "En hoe voelt dat dan voor jou, zo'n begeleider hebben die een kwartier te laat is, bloednerveus en gejaagd?"

Maar neen, geen GPS, want ik moest en zou de weg weten te vinden en kaartlezen was een intellectuele uitdaging en zo'n machientje kon je toch niet vertrouwen, en ze leiden je altijd blindelings in een meer of een eenrichtingsstraat en hoe dom kan je zijn en ge zijt gij zekers nie wel, zo'n GPS...

De Schattie schafte dan maar Lucy aan.

En nu plug ik Lucy in, ze zegt me waar ik moet rijden en ik vertrouw haar blind. Blind, people. Blind!
Mja, misschien niet zo slim.
Maar ze is zo lief, meneer.