Lesbisch ouderschap

Er zijn zoveel voordelen aan als lesbisch koppel zwanger worden, 't is niet te geloven. Eerst en vooral ben je met twee vrouwen, da's handig voor de kuis en de was en de plas en die pampers later (naar het schijnt). Maar de overheid en de maatschappij zorgen ook voor heel wat leuke extra's.
Hoewel we hier in België zeker niet kunnen klagen, valt het ons op dat we de laatste tijd, als we hand in hand over straat wandelen/waggelen, kunnen genieten van hier en daar wat vuile blikken. Een minderheid, maar toen we niet-zwanger rondhobbelden, hadden we dat zo goed als nooit. "Zullen ze ons kind dan ook zo behandelen" vraagt een hormonale zwangere zich dan paniekerig af.
Maar soit, idioten heb je overal en daar is geen ontsnappen aan. Leven en laten leven dan maar. Veel leuker is de idiotie die de Belgische staat op ons afstuurt: de verplichte stiefouder-adoptiecursus. Veel mensen in onze omgeving dachten dat, gezien we getrouwd zijn, het zo simpel was om met twee ons kindje te gaan aangeven en te zeggen "wij zijn samen mama's en zet het maar op die familienaam" en voila, geregeld.
Mis poes!
Wij mogen een cursus volgen, en een verzoekschrift indienen , en een politie-agent ontvangen en misschien nog een maatschappelijk onderzoek en voor de rechter komen en daar ook nog voor betalen en alles. En als we chance hebben, heeft het kind officieel twee ouders tegen zijn eerste verjaardag. Als het snel gaat. Hiep hoi.

Maar goed, het is nu zo. En het zal wel tijdelijk zijn. Die wetgeving is te belachelijk om lang aan te houden.

En wanneer je hoort over "verplichte adoptiecursus" rol je een beetje met je ogen want hal-lo, hetero's die KID doen, moeten ook geen cursus volgen (en daar heeft de papa evenmin een biologische band met het kind) en voor de rest zijn er geen "andere" ouders bij ons, dus ook geen kwestie van stiefouderschap en wat dan nog, maar ok. En het feit dat we, gezien onze studies en ons werk, waarschijnlijk weinig nieuws gaan leren uit zo'n cursus (ik zit constant te werken met hechting, loyaliteiten, mee-ouders, stiefouders, pleegouders, etc. De vrouw zit constant tussen baby's en peuters), daar leggen we ons ook bij neer, want als het voor iedereen geldt, dan is dat zo, ook voor de mensen die zulke zaken al tot in den treure gehoord hebben op school/hogeschool/unief.

Maar dan zit je dus op die cursus. Die cursus die twee dagen duurt. Van 10u tot 17u. En dan weet je, het zal voor ons veel herhaling zijn, maar dat wettelijke, daar weten we niets over, dus daar zullen we onze oren spitsen.
Beginnen ze 's morgens met het "psychische/sociale" luik. Begint de mevrouw/babysitter (sympathiek en vriendelijk hoor, daar niet van) met ons gerust te stellen dat zij geen psychologe of maatschappelijk werkster is. Ah neen? En vanwaar dan de bevoegdheid om ons voor te bereiden op die adoptie? Ah, ze volgt een opleiding gezinswetenschappen, dus toch. Maar gaat die voormiddag dan over loyaliteiten? Over het verschil tussen een bloedband en een verworven band? Over hechting? Over stiefouder zijn en de plaats van de afwezige natuurlijke ouder? Ha! Think again! We mogen kennismaken. Een uurtje. Alsof we daar zitten voor een koffieklets. En daarna kunnen we eens nadenken over de "problemen die onze kinderen kunnen tegenkomen", waarna het gesprek gegijzeld wordt door mensen die in heel specifieke situaties zitten waar niemand anders zich mee kan vereenzelvigen. En steeds zit je te denken, nu komt toch een beetje uitleg, een beetje "vorming", waar iemand iets aan kan hebben als ze nog nooit zouden hebben stilgestaan bij, ik zeg maar, loyaliteiten. Nope! Om 12u is de voormiddag gedaan (ipv om 13u) en om 14u kunnen we de advocate verwachten.
De advocate die in anderhalf uur al een heel stuk vertelt over wat we eigenlijk willen weten en ons daarna ook laat vertrekken. Dus voor twee uur tijdverlies en anderhalf uur relevante info moeten wij een dag verlof nemen. En volgende week nog eens, voor hetzelfde stramien.
Is het geen idee om die wettelijke uitleg op een voormiddag te zetten en de rest te laten vallen? Kind en Gezin neemt, uit solidariteit met ons waarschijnlijk, hun vorming zelf niet au serieux, maar ondertussen moeten wij daar wel twee dagen voor uittrekken.
Dank u, Belgische staat. En Kind en Gezin. Super initiatief. Ik kijk al uit naar de volgende keer!