Kind en Gezin

"En bent u ziek geweest tijdens de zwangerschap?", aldus de pseudo-Hollandse moeilijk te verstane algeheel te vrolijk zijnde bij het vooruitzicht weerloze kindjes vieze siroop te geven en te prikken -dokter

"Euh... ziek... euh...." probeer ik mijn hoofd te breken over het feit of ik al dan niet een keelontsteking of koorts gehad heb tijdens de zwangerschap, tot Lief me onderbreekt met "Ze heeft een zwangerschapsvergiftiging gehad".
"Ah ja... ja, da's waar". Even vergeten dat dat relevant zou kunnen zijn. Voor mij hangt dat samen met de bevalling en niet met de zwangerschap. Of ik verdring het, dat kan ook.

"Oh" gaan de wenkbrauwen van Herr Doktor de lucht in. "Een te hoge bloeddruk?"

"Euh... onder andere".

Zucht. Waarom vragen dokters dat altijd? Denken ze dat ik niet weet wat ik gehad heb? Of dat ik het verzin? Of zijn ze zelf vergeten wat het was en willen ze nog eens checken? Verwachten ze dat ik ga zeggen "ba neen, ik had ontstopper gedronken"?

Soit. We hebben het overleefd. Ik heb mijn tranen ingeslikt toen onze man huilde, maar hij was bijzonder stoer en onderging de prikjes als de bink die hij is. Verder weten we nu ook nog eens dat we een "stevige baby" hebben met "goede spiertonus" en "redelijk wat spanning op het bekken". Voor we in paniek "kan dat kwaad, die spanning?" konden roepen stonden we alweer op de gang. Misschien maar goed.