Kaalpoot

Terwijl ik voor de vierde keer vanavond Zena's poot van tussen haar tanden trek (waar ze zich amuseert met de haartjes er minutieus af te bijten tot ze een mooie kale plek heeft. Diagnose dierenarts: beestjes (geen gevonden), stress of zot. Diagnose Kattenmoeders: zot), vraag ik me af hoe dat beestje het zal overleven als die kleine Pinguïn eenmaal uit mijn buik gefloept is (want ja, die zal floepen bij mij, geloof me maar) en krijsend, kwijlend, giechelend en vieze-geuren-producerend in een wieg zal liggen. Laat staan eens de Pinguïn het op een kruipen zal zetten om een staart, oor of snorhaar te pakken te krijgen.

Volgens mij krijgen we dan zo'n dure naaktkat-Zena.
Met van die Belgiekskes-vlekjes op haar vel.
En dat allemaal gratis en voor niets hé!

De pinguïn is ondertussen begonnen met mama zachte plof-schopjes te geven. Tot nu toe vind ik het super, maar die kleine heeft dan ook nog mijn maag, blaas of ribben niet ontdekt.

(en ja, Piglet goes Dutch apparently tegenwoordig)

Ocharme

Kijk, met al mijn hormonen kan ik hier dus niet tegen, zie.
En 't zijn dan nog pinguïns!
En homoots!

Allez, dat kuikentje...

Serieus



Efkes serieus, mensen... maar André Vermeulen in Haïti... als echte journalist enzo... dat gaat dus niet hé.

Ik verwacht constant een analyse van de Haïtiaanse act, de jurk of de windmachine.
Desnoods verwacht ik te horen dat de paus opnieuw dood is.
Maar toch geen échte journalistiek. Allez.

Change

Being pregnant changes you.

There's the (nearly) bursting into tears when watching vaguely-sentimental films or during a particularly difficult discussion at work (ouch). There's the nearly ripping people's heads off for being cruel to children (the thing you hear about grizzlies killing people when they happen to be too close to their young? I can relate to that) and then, of course, most importantly, there's the wardrobe.

I finally caved in and bought my first pair of maternity jeans last weekend, at 17 weeks. Before that I just looked ridiculous, now they almost seemed to fit. Almost, because in the absence of salespeople, I bought a size too big. Brilliant. Of course, once you try them on, you don't want to wear anything else anymore.

So today I braved the most horrible thing one can face... a shop with actual saleswomen....
See, I'm used to the big clothing multinationals where the only staff you'll see are the ones making sure you don't steal anything in the fitting rooms, are hanging clothes back or are working themselves into a sweat at the tills. Since I'm apparently a giant (since when is 1m80 abnormal?) none of their "standard" trousers fit me. None. I end up looking like Steve Urkel in all of them. So I went to a more expensive shop, one with people who come up to you and say "Can I help you?". And more than that... I let them help me! And they were nice. Imagine that.
I even came back home with two pairs of trousers that fit! (One of them is the same pair I already have, but a size smaller...)
And then I went to a different shop (without help) and actually found some tops that show of The Bump.
For A Bump it is at the moment.

Yay.

Seriously

I don't care what anyone says, we have the cutest baby in the world.
Did you know he has arms and knees and legs and elbows?
And eyes and ears?
And a truly GIGANTIC umbilical cord!
And hides his or her gender perfectly between his or her crossed legs.

And his or her head is so gigantic the computer calculates it as being 17weeks5days old instead of 16weeks2days?
And a belly that's so fat the computer thinks it's 17weeks old?
I looooove little fat babybellies!
How fabulous is that?!