7 weken en 1 dag

Dag kleine man,

Of moet dat “grote man” zijn? Want wat ben je veranderd...

Je bent nu al 7 weken en een dag (want zo tellen we tegenwoordig, elke dag telt) bij ons en het is al een hele aanpassing geweest. Het is duidelijk wie de baas is in huis: Bas heeft honger, dus mama’s douche, middagmaal, ontbijt, wat dan ook moet wachten. En dat terwijl je mama allergisch is aan ‘s morgens beneden zitten in haar pyama. En dan al zeker met een zuur dessert van halfverteerde moedermelk op diezelfde pyama. De mama’s staan klaar om met jou op pad te gaan, maar plots heb je een nieuwe pamper nodig. Waarna je verbolgen bent omdat je niet opnieuw eten krijgt en zo verder en zo voort.
Je weet duidelijk wat je wil, lieve man.
En je eet nogal graag, kleine koddige dikkerd.

Maar je hebt het ook niet makkelijk gehad in die weken: de mama’s vinden dat je ’s nachts moet slapen terwijl je eigenlijk veel liever zou spelen. Het bezoek dat soms aan je zit te plukken. Mama die tijdens een voeding midden in de nacht haar nachtlampje afdekt en dus je favoriete speelgoed afpakt (lichtjes zijn oh zo interessant!). En die krampjes en zure reflux... arme jongen. Wat hebben we die al van je willen overnemen, of op zijn minst meehuilen met jou. Gelukkig gaat het nu wat beter.

Ondertussen weten we ook al beter wat je wil. We kunnen je verschillende huiltjes en knorretjes steeds beter onderscheiden en vertalen. Er zijn de "ik ga kaka doen"-knor, de "ik doe nu kaka"-knor, de "ik ben moe, maar ik wil het niet geweten hebben"-schreeuw, de "laat me met rust"-huil, de "ik wil rechtop zitten"-snik en de boze "waar blijft mijn eten"-knor. En dat is nog maar een kleine selectie. Je mama is ook al wat minder panisch dat je zal beginnen huilen als ze met jou op stap is omdat ze ondertussen al weet hoe ze je (tijdelijk, maar soit) weer kan sussen. Een hele geruststelling.

Slapen ’s nachts lukt al een beetje beter, maar na vorige week drie keer 6-7 uur na elkaar te slapen heb je je nieuwe kunstje (hopelijk slechts voorlopig) weer opgeborgen. Die 4 à 5 uur zijn veel leuker voor jou blijkbaar. Voor mama iets minder, maar bon, zoals al gezegd, het is duidelijk wie er de baas is in huis. En het is voor jou ook een goede tactiek om te zorgen dat er niet zo snel een broer of zus komt.

De laatste dagen ben je een beetje over je toeren. Komt het doordat je steeds beter kan zien en al die prikkels een beetje teveel zijn voor je babyhersentjes? Vind je het oranje van je park toch niet zo mooi? Wie weet. Zoals je merkt denkt mama nogal graag veel na over wat je doet en zoekt ze ergens een “logische” uitleg (en googelen dat ze doet!). De laatste twee dagen heb je overdag in ieder geval nauwelijks een oog dicht gedaan en je mama’s bijna tot wanhoop gedreven.Vandaag ben je nauwelijks wakker geweest. Je ligt momenteel zelfs boven te slapen, tegen alle verwachtingen in voorlopig nog vredig, en we vinden het hier zo stil... We missen je. Je moetie is al twee keer naar boven geweest om te controleren of de babyfoon wel werkt. Je mama is voorlopig stoerder en blij dat moetie gaat checken, dan kan zij smug blijven zitten en doen alsof ze dat zelf niet zou gedaan hebben. Het is de eerste keer dat je echt in je eigen kamer slaapt, vannacht wordt je eerste nacht daar. De mama’s zullen het er moeilijker mee hebben dan jij zelf denk ik.

En ondertussen groei je maar en kan je al niet meer in je eerste pakjes. Mama heeft het nog niet over haar hart gekregen om die uit de kast te halen, maar het zal stilaan eens moeten, kwestie van wat orde te bewaren (en zo groot is die kast nu ook weer niet). En ook de eerste maat van pampertjes behoren tot het verleden. Je wordt zo groot. Of heb ik dat al gezegd? Ik zal het nog eens zeggen dan... je bent zo groot al.

En elke dag heb je een nieuw kunstje en een nieuwe gelaatsuitdrukking. Je slaat enthousiast naar je speelboog (en na tien minuten begin je in overload te krijsen), je staart naar je mobile (en na tien minuten begin je in overload te krijsen), je ritselt met je pauwparkding (en na tien minuten... ja), je valt in slaap boven in je park en eindigt helemaal onderaan. Liefst dwars. Je grijpt de haren van je mama’s vast, je houdt meneer konijn bij je als we je uit bed halen, je schrikt plots, meestal van helemaal niets, je lacht als je merkt dat je eten krijgt, je staart in volle concentratie naar de DVD-kast (serieus jongen, wat is er daar toch? We breken er ons hoofd over) en god weet wat nog allemaal. Maar ondertussen zijn we er vrij zeker van dat je de katten nog altijd niet opgemerkt hebt, en slaag je erin om het af en toe op een krijsen te zetten als we er van overtuigd zijn dat we je zien lachen. Tja.

Je bent soms een klein monstertje, maar je bent oh zo schattig. En ook al schreeuw je twee uur aan een stuk (ja, dat kan je), het is je allemaal vergeven. Eens je weer stil bent kijken je mama’s naar elkaar en verzuchten ze hoe koddig en lief je bent.

Zoals nu.
Misschien moet ik je toch eens wakker gaan poken.
Of neen, toch maar niet. Dat zou niet zo pedagogisch verantwoord zijn.

Lieve zoen,

Je mama.

Treat

I treated myself to some books that have been on my amazon wishlist forever and to Nothing to Envy, real lives in North Korea" by Barbara Demick, a book recommended to me (personally, yes. Ahem) by none other than Sir Stephen of Fry Sir and the Pet Shop Boys. I was interested in the last book by thinking what on earth would happen to those poor North Korean football players who lost abysmally at the world cup. I fear it won't be that peaceful.

The books arrived this morning. And despite Bas having a fussy day, it's absolute bliss to know I've got them. Sometimes it's the little things.