David Kato
For once in my life, I have nothing to say.
David Kato murdered.
"Thus far, it appears police are investigating his slaying as a robbery gone bad, which is I guess what you call it when a man walks into Kato's home, bashes him in the head with a hammer, and exits without taking anything."
Indeed.
Sunday, January 30, 2011
Thursday, January 06, 2011
All is well.
Mijn ouderschapsverlof is bijna ten einde en volgende week mag ik weer gaan werken. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar. Langs de ene kant ben ik zeker dat de zoon en ik er deugd van zullen hebben van wat meer "onder de mensen" te komen. Langs de andere kant... ik ga hem zwaar missen, en tijdsdruk en vroeg opstaan en... laat ons zeggen dat ik er rekening mee houd dat ik binnen twee weken mijn haar uittrek en hoop dat ik vlug de griep krijg zodat ik dan tenminste weer thuis ben.
Maar we zijn zover nog niet.
Dus voor de moment zie ik het, nerveus en wel, zitten.
Het voelt een beetje als een eerste schooldag.
Vorige week kwam de politie langs voor ons adoptie-onderzoek. Ze kwamen onverwachts langs om 10u30 onder het motto: "ik dacht, met een kindje, die mensen gaan wel al op zijn". Yep. That we were. De zoon had zichzelf weer overtroffen qua slaap en we waren al een compleet half uur op. In onze pyjama, in een niet-opgeruimd huis, met de tv op vitaya. Voor de borstvoeding, weet u wel. Niets zo goed voor de melkproductie als "Huisje Niettevree". Gelukkig was Melissa mee opgestaan (niet haar gewoonte) anders had ik -genant! genant!- nog moeten zeggen "momentje, mijn vrouw is nog euh... nog boven, ik ga ze even halen". Bas heeft de politiemevrouw echter gecharmeerd, dus ik heb er goeie hoop op dat het wel goed komt.
En er is nog maar eens een mythe ontkracht. Kinderen breken al je regeltjes af. Planning? Ha!
Ik had het nochtans goed gezien: 3 maanden borstvoeding. Ok... misschien wat langer ... ok, tot aan zes maanden... tot 1 januari 2011 dan... zeker stoppen een tijdje voor ik weer ga werken... Ha!
Tot zover de scheiding tussen Werk-Piglet en mama-Piglet. Alsof dat ooit mogelijk was geweest. As it is, ga ik volgende week woensdag werken met onsexy pads in mijn onsexy borstvoedingsBH's (tegen lekken, weet u wel), hoop ik dat mijn borsten niet ontploffen, met een lijf dat nog steeds het mijne niet is, met een brein dat ook niet meer van mij is, met haar dat dringend eens geknipt moet worden maar "geen tijd voor de coiffeur met Bas", met een nieuwe auto (of die van mijn vrouw) die ik nog niet gewoon ben EN met een nieuwe boekentas. EN botjes. Want ik ben nu 30.
Ah ja.
En dan maar hopen dat het niet meer sneeuwt deze winter.
Of ik ga nog de bus mogen nemen.
Mijn ouderschapsverlof is bijna ten einde en volgende week mag ik weer gaan werken. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar. Langs de ene kant ben ik zeker dat de zoon en ik er deugd van zullen hebben van wat meer "onder de mensen" te komen. Langs de andere kant... ik ga hem zwaar missen, en tijdsdruk en vroeg opstaan en... laat ons zeggen dat ik er rekening mee houd dat ik binnen twee weken mijn haar uittrek en hoop dat ik vlug de griep krijg zodat ik dan tenminste weer thuis ben.
Maar we zijn zover nog niet.
Dus voor de moment zie ik het, nerveus en wel, zitten.
Het voelt een beetje als een eerste schooldag.
Vorige week kwam de politie langs voor ons adoptie-onderzoek. Ze kwamen onverwachts langs om 10u30 onder het motto: "ik dacht, met een kindje, die mensen gaan wel al op zijn". Yep. That we were. De zoon had zichzelf weer overtroffen qua slaap en we waren al een compleet half uur op. In onze pyjama, in een niet-opgeruimd huis, met de tv op vitaya. Voor de borstvoeding, weet u wel. Niets zo goed voor de melkproductie als "Huisje Niettevree". Gelukkig was Melissa mee opgestaan (niet haar gewoonte) anders had ik -genant! genant!- nog moeten zeggen "momentje, mijn vrouw is nog euh... nog boven, ik ga ze even halen". Bas heeft de politiemevrouw echter gecharmeerd, dus ik heb er goeie hoop op dat het wel goed komt.
En er is nog maar eens een mythe ontkracht. Kinderen breken al je regeltjes af. Planning? Ha!
Ik had het nochtans goed gezien: 3 maanden borstvoeding. Ok... misschien wat langer ... ok, tot aan zes maanden... tot 1 januari 2011 dan... zeker stoppen een tijdje voor ik weer ga werken... Ha!
Tot zover de scheiding tussen Werk-Piglet en mama-Piglet. Alsof dat ooit mogelijk was geweest. As it is, ga ik volgende week woensdag werken met onsexy pads in mijn onsexy borstvoedingsBH's (tegen lekken, weet u wel), hoop ik dat mijn borsten niet ontploffen, met een lijf dat nog steeds het mijne niet is, met een brein dat ook niet meer van mij is, met haar dat dringend eens geknipt moet worden maar "geen tijd voor de coiffeur met Bas", met een nieuwe auto (of die van mijn vrouw) die ik nog niet gewoon ben EN met een nieuwe boekentas. EN botjes. Want ik ben nu 30.
Ah ja.
En dan maar hopen dat het niet meer sneeuwt deze winter.
Of ik ga nog de bus mogen nemen.
Subscribe to:
Posts (Atom)